Reziliencja w tkankach – osteopatyczne podejścia w neurowegetatywnym wyczerpaniu

To trzydniowe szkolenie łączy aktualne ustalenia neuronauki z zróżnicowaną osteopatyczną koncepcją leczenia. W centrum jest zrozumienie złożonych interakcji między neuroregulacją, interocepcją, wzorcami przetwarzania emocji i fizjologią tkanek.

Celem kursu jest pogłębienie neurobiologicznych i osteopatycznych podstaw adaptacji do stresu, regulacji autonomicznej i procesów samoleczenia oraz przełożenie ich znaczenia terapeutycznego na praktykę. Uczestnicy uczą się, jak dzięki technikom osteopatycznym można poprawić rezyliencję. Obejmuje to wspieranie procesów neuroplastycznych, wpływanie na mechanizmy regulacji autonomicznej oraz wzmacnianie zdolności organizmu do samoregulacji.

Chcemy odnajdywać zdrowie i umieć je nazwać, dlatego szczególne znaczenie ma też „wording” oraz (niewerbalna) komunikacja w gabinecie.

Szkolenie daje integracyjne rozumienie zależności między centralnymi i obwodowymi systemami regulacji oraz ich znaczenia na przykładzie wybranych obrazów dolegliwości. Należą do nich, obok AD(H)S, także depresje, wypalenie (burn-out), ME/CFS (myalgiczne zapalenie mózgu i rdzenia/zespół przewlekłego zmęczenia), zaburzenia lękowe, zaburzenia adaptacyjne i inne.

Duży udział praktyki umożliwia wdrożenie treści bezpośrednio do codziennej pracy osteopatycznej. Akcenty obejmują osie regulacji autonomicznej, sieci stresowe i neuroendokrynne oraz trzewne, neurocentryczne i zaawansowane czaszkowe koncepcje leczenia. Liczne moduły hands-on wspierają przełożenie zależności neurofizjologicznych na konkretne strategie terapeutyczne. Dzięki temu uczestnicy wypracowują uporządkowaną, opartą na dowodach koncepcję leczenia, łączącą nowoczesne ustalenia neuronauki z praktyką osteopatyczną.

Intensywne szkolenie dla osteopatów i osteopatek, którzy chcą poszerzyć rozumienie neurowegetatywnej dysregulacji i pogłębić kompetencje terapeutyczne w obszarze funkcjonalnych obrazów dolegliwości.